~Ο χειμώνας στις ψυχές μας ~

Μέσα  στην πάχνη της σιωπής 

θολώνει το παραθύρι  

Και θωρείς λες κι έχει πέσει πολύ χιόνι

και πάγωσαν οι άνθρωποι όλοι 

κι έφαγε ο ένας τον άλλο σαν να ταν τρωκτικά

για να ζεστάνουν την παγωμένη τους καρδιά 

Χτίσαμε κοινωνίες και

 τις θεωρήσαμε σπουδαίες κι αγίες 

ενώ η ομίχλη μας έτρωγε τα σωθικά

Κάθε μέρα αλλάζουμε κλουβί 

σε κυνομαχίες παίζουμε τη ζωή μας 

κορόνα  γράμματα, μια ζωή...

παλεύουμε με ελπίδα να ζούμε ειρηνικά 

Κάποτε μου χε πει κάποιος και δεν άκουσα ποτέ

" πρόσεχε ο κόσμος σου είναι γεμάτος ξωτικά "

δεν άκουγα ποτέ.... χανόμουν πάντα 

μες στην πάχνη του παραθύρου μου 

προσπαθώντας να ακούσω τη σιωπή...

Christine R.