~  Μ.Π. ~

Να σου κρατήσω το χέρι 

Μονάχα αυτό ήθελα

Να είμαι δίπλα σου 

και ν' αγκαλιάζω κάθε πνοή ,

κάθε πληγή σου. 

Να βρίσκομαι στην άλλη άκρη του κόσμου 

και χωρίς να είσαι εκεί

 ν' ακούω τη φωνή σου 

Να σε κοιτάξω στα μάτια και 

να μη φοβάμαι όταν σε κοιτώ 

να σου πω για τον κόσμο  όπου ζω 

Να μη φοβάμαι να σου δείξω πως 

είμαι εδώ... είμαι εδώ... εδώ!

Να αγγίξω το στόμα σου 

για να καταλάβω πως μπορώ να αισθανθώ.

Να πέσω σε κώμα για να μπορώ αιώνια 

να  σ' ονειρευτώ 

Να γευτώ κάθε "όχι" και κάθε "ναι" 

στο έπακρο 

Να γευτώ κάθε δάκρυ που κλαις 

Να ζω για σένα επειδή το θες 

να ζω...μα όταν φεύγεις 

χάνομαι.

Christine R.

~ Το τέρας ~

Κάποτε είδα ένα τέρας 

Στεκόταν άγριο έξω από μια εκκλησία 

Μαύρα είχε τα μαλλιά και μαύρα γένια 

Μαύριζε κι η ψυχή του 

από τα βλέμματα τα σιδερένια

Αγριεμένη όψη και ψυχή στην πλάτη 

σαν το σταυρό την κράταγε 

και πήγαινε στη μάχη 

Μια ζωή μέσα στο ψέμα ,σε τι αμάρτησε 

και του έτυχαν όλα μαζεμένα

Τόσα βράδια μες στα όνειρα χανόταν 

κι όλο πίστευε το ψέμα 

Ήθελε μόνο πάντα να 'ναι σαν εσένα

Το βλέμμα μου απότομα γύρισε ,

σιδερένιο κι αυτό έπεσε πάνω του 

και ρώταγα από που άραγε

είχε έρθει ένα τέτοιο τέρας

Η εικόνα του για πάντα μου 'μεινε  

στο μυαλό

Μια εικόνα θολή 

που προκαλούσε πόνο ξεκάθαρο 

Κάποτε γνώρισα ένα τέρας 

Βρισκόταν εκεί ένα πρωί 

Ντυμένο με το χρυσόμαλλο δέρας

προσπαθούσε απ'την ασχήμια του 

να κρυφτεί

Κι ήταν εκείνη η στιγμή που γνώρισα το τέρας 

αντικρίζοντας την όψη μου στον καθρέφτη 

Κι όσο κι αν  κρύβομαι 

πίσω από το χέρι μου , πίσω από ένα αόρατο πανί 

ξέρω πως το τέρας βρίσκεται πάντα εκεί...

Τότε μόνο κατάλαβα πως το τέρας 

μπορεί στον καθένα να συμβεί.

Christine R.

 ~Το όνειρο  σε μια λέξη~ 

Τί να πω...Δε βγαίνουν λέξεις απ'τα χείλη μου 

Μονάχα οι σκέψεις που κρατάω στο μυαλό ,

μονάχα αυτές μαρτυρούν το μαρτύριο μου 

Μονάχα αυτές ,οι μικρές νεράιδες 

μου πίνουν το αίμα και 

τα χείλη μου είναι στεγνά  

κι ακόμη δε μπορώ ν' αρθρώσω λέξη

Τα βράδια φέρνω μια εικόνα στο μυαλό .

Χάνομαι σε μια θάλασσα και

δίπλα μου ένα πρόσωπο θολό.

Θλιμμένο με κοιτάζει κι αυτό ,

δεν μπορεί να μιλήσει ,

δεν ξέρει τι να πει.

Ο κόσμος μου είναι βουβός κι 

οι εικόνες του το ίδιο .

Ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο περπατώ,

σπάνια βρίσκω γκρίζο .

Μια ζωή στα άκρα .

Στην κορυφή ή στο βυθό ,

στην ζέστη ή τον παγετό ,στην ψυχή.

Κι όταν εκείνο το θολό πρόσωπο χάνεται 

ονειρεύομαι δυο μάτια .

Με κοιτούν σαν να με ξέρουν 

Ίσως να τα ξέρω κι εγώ...

Κι ονειρεύομαι , ονειρεύομαι...

Ποτέ μου δεν ξυπνώ ,

γιατί τα όνειρα έχουν χρώματα 

Όταν ξυπνώ 

βλέπω ασπρόμαυρο ουρανό 

Γιατί στα όνειρα μπορώ να τραγουδώ

Σ' αγαπώ . Σ' αγαπώ .Σ' αγαπώ .

 Christine R..